#ҚАЛБИМ_ҲАСРАТИ Муаллиф: #Н_Шуҳратовна 144-қисм
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам айтдилар: "Зинокор зино қилаётган вақтида мўмин бўлмаган ҳолида зино қилади. Ўғри ўғрилик қилаётган вақтида мўмин бўлмаган ҳолида ўғрилик қилади. (Ичувчи) хамр ичаётган вақтида мўмин бўлмаган ҳолида ичади" (Муттафақун алайҳ). Жумлаларни ўқиркан Шамсиддиннинг азойи-бадани титради. Зино қилаётган вақтим ўлиб қолсам-а? Қўрқиб кетиб китобни ёпиб қўйди... Орадан икки ой ўтди... — Аси, ишга кетяпман, бугун эрта келаман бирор жойга борамиз, болага эҳтиёт бўлиб қараб ўтиргин. — Хўп, яхши бориб келинг. Пешин намозини вақтида ўқинг. Асила Шамсиддинни кузатгач Имроннинг ёнига кирди. Икки ой аввалги Шамсиддиннинг кечирим сўраб, қилган ишига ростдан пушаймонлигига ишонган Асила унга яна бир имкон берганди. Икки ой давомида анча диний билимга эга бўлган Шамсиддин аёли билан бирга намоз ўқишни ҳам бошлаганди. — Қандай эдим-а, уят -деди никоҳ ўқилаётган вақтда шаҳодат калимасини билмаганини эслаб. Балки, турмуш ўртоғимнинг хиёнати сабаб мен яхши йўлга киргандирман... Унга қўшилиб хиёнат қилишим мумкин эди... Яхши ҳам Нафосат китоб олиб келгани-ю, мен уни бир бора очиб ўқиганим... Аллоҳнинг ҳар бир ишида ҳикмат бор...
🍃🍃🍃 — Бугун, уйда ойижон, адажон, ҳатто Ҳусниёр ҳам йўқ ишдан эртароқ келинг. Нафосат ошхонадан чиқиб ҳувуллаб қолган ҳовлига қараб чуқур нафас олиб, Шаҳриёрга хабар юборди. — Ҳаракат қиламан, эртароқ боришга. Сингилларингни чақир, келиб туришади, ишимни биласан-у, қурилиш ишлари энди тугади, олдинги ҳолатга келтириш учун қаттиқроқ ишлар керакда. — Адам ҳаммасини ёз тугамасдан, оилавий дам олишга Чарвоққа олиб кетибди, бир икки кун дам олиб тушишаркан... Бошқа сингилларим йўқ. — Севинчни чақирсам, бўлмайдими? Ишдан кеч келишини билган Шаҳриёр, Нафосат қўрқмасин деб Севинч келишига аранг рози бўлди. — Бизнинг хонага кирғазма. Майли кела қолсин. — Ўзимам хоҳламайман-у, энди мажбурмиз-да, ҳаа ростдан эрталаб айтган нарсамни олиб келиш эсингиздан чиқмасин. — Ўзингни эҳтиёт қил, эшикни қулфлаб ўтир. Шаҳриёр хабарни ёзди-ю, бошлиғи айтган ҳужжатларни хонасига олиб кириб кетди. Телефон қилган заҳоти, учиб етиб келган Севинч билан алламаҳалгача супада гаплашиб ўтиришди. — Бунча кўп типирчилайсан? Шу телефонни қўйгин. Ҳадеб телефонга қараб, ҳовлининг ҳар бурчагига қараб қўяётган қиздан Нафосатнинг жаҳли чиқди. — Шаҳриёр акам қачон келади, ҳовлига яна аланг-жаланг қиларкан Нафосатга гапирди. — Кеч келаман деган, шундан сени чақирдим-да. Эй бўлди қил, нимадан хавотирга тушяпсан? — Ҳеч нима ўзим шунчаки, энди ухлайлик опа соат ўн бирга яқинлашиб қолибди. — Майли, ёнимдаги меҳмонхонани сенга тайёрлаб қўйдим. Бизнинг хонани шундай ёнида кечқурун бирор нарса керак бўлса чақиргин. — Хўп, Севинч телефонидан кимгадир хабар ёзди-ю, Нафосатнинг ортидан юрди. Ўзига аталган жойга кириб, орқа ҳовлига қаратилган деразани очди... — Келяпсизми? Поччам кеч келаркан, тезроқ келинг! Севинч хабарни жўнатиб эркин жойига ётди.
Орқада дупур-дупур овоз эшитилганда Нафосат уйғониб кетди... Энди уйқуга кетган экан, чўчиб ўрнидан турди, ичида тинмай калима қайтараркан туш кўрдимми? Сочларига қистирғич илиб Ёнидаги хонада бўлаётган овозлардан шубҳаланиб хонасидан чиқди. Ҳали турмуш ўртоғи ишдан келмаган. Соат тунги 12дан ошди. Ёнидаги эшикни очиб яна ёпиб қўйди. Йигит билан қиз ўртасида бўлаётган ишларни кўриб, юраги безиллади. — Кўзларимга ишонмайман. Қанақасига хиёнат қилиши мумкин! Қўли қалтирганча телефонини олишга югурди куттирмасдан олинган телефон эгасига шошилиб гапира бошлади — Аалоо қайеррдаасизз, илтимосс тезроқ келинг Нафосат шошиб гапираркан икки кўзи хона эшигида эди... — Нафосат, нима бўлди? Мана боряпман, айтган нарсангни узоқроқдаги маркетдан топдим кўчамиз бошидаман — Севинч, етаклаб келибди, илтимос тезроқ келинг, қўрқяпман... — Ифлосс, хона эшигини қулфла ҳозир бораман, Шаҳриёр телефонини улоқтириб машина тезлигини оширди...